این سخن می گفت و این حرف از قبایل می شنید

من به خاک این عهد و پیمان می برم باشد شما

روزی از عهد من و پیمان من یاد آورید

آن شکر لب کاسمان از رفتنش لب می گزید

کای گلستان حیا حیف از گل رخسار تو

بی محل رفتی دریغ از سرو خوش رفتار تو

چرخ گر بهر تو شمشیر اجل می کرد تیز