سروی که در حدیقه جان بود متصل

زود از افق رسید به منزلگه زوال

ماهی که مهر دیده به پا سودیش نه رخ

شخص اجل به صد ستمش کرد پایمال

با خاک در مغاک لحد یافت اتصال

گل جامه می درد که چه نخلی ز ظلم کند

بی اعتدالی اجل باغ اعتدال