با خاک در مغاک لحد یافت اتصال

ماهی که مهر دیده به پا سودیش نه رخ

شخص اجل به صد ستمش کرد پایمال

سروی که در حدیقه جان بود متصل

گل جامه می درد که چه نخلی ز ظلم کند

بی اعتدالی اجل باغ اعتدال

مه سینه می کند که چه پاینده اختری