مه سینه می کند که چه پاینده اختری

با خاک در مغاک لحد یافت اتصال

گل جامه می درد که چه نخلی ز ظلم کند

بی اعتدالی اجل باغ اعتدال

از دستبرد حادثه افتاد در وبال

از بس که در بسیط زمین بود بی عدیل

وز بس که در بساط زمان بود بی همال