از دستبرد حادثه افتاد در وبال

گل جامه می درد که چه نخلی ز ظلم کند

بی اعتدالی اجل باغ اعتدال

مه سینه می کند که چه پاینده اختری

از بس که در بسیط زمین بود بی عدیل

وز بس که در بساط زمان بود بی همال

بر پیش طاق چرخ نوشتند نام او