وز بس که در بساط زمان بود بی همال

مه سینه می کند که چه پاینده اختری

از دستبرد حادثه افتاد در وبال

از بس که در بسیط زمین بود بی عدیل

بر پیش طاق چرخ نوشتند نام او

سلطان ملک حسن و شخ خطه جمال

افغان که شد به مرثیه ذکر زبان و لب