آن آفتاب را و فکندش فلک ز بام

با شخص فتنه بس که قضا بود متفق

در کار کینه بس که قدر داشت اهتمام

خورشید عمر بر لب بام اجل رسید

چون شیشه وجود وی آفاق زد به سنگ

صد پاره شد ز غصه دل خاره و رخام

با آن تن لطیف زمین آن زمان چه کرد