چون لاله گر زبان نکشم از دهان خود

آزرده ام به شکوه دل دلستان خود

کو تیغ که انتقام کشم از زبان خود

تیغ زبان برو چو کشیدم سرم مباد

انگیختم غباری و آزردمش به جان

خاکم به سر ببین که چه کردم به جان خود

از غصه درشتی خود با سگان او