دایم به زود رنجی او داشتم گمان

مشکل که بگذرد ز سر پاسبان خود

بر آتشم نشاند و ز خاطر برون نکرد

آن حرفها که ساخته خاطر نشان خود

کردم یقین به یک سخن آخر گمان خود

شک نیست محتشم که به این جرم می کنند

ما را سگان یار برون از میان خود