آن که از عین ستم زد زخم بر آهوی تو

میشود کور از خجالت چشم خون افشان من

گشت مژگان تو یکدم خون چکان وز درد آن

مانده تا روز قیامت خون فشان مژگان من

مردم چشم مرا خون ریخت در دامان من

ناله ات کرد آن چنان زارم که امشب از نجوم

آسمان را پنبه در گوش است از افغان من