مردم چشم مرا خون ریخت در دامان من

گشت مژگان تو یکدم خون چکان وز درد آن

مانده تا روز قیامت خون فشان مژگان من

آن که از عین ستم زد زخم بر آهوی تو

ناله ات کرد آن چنان زارم که امشب از نجوم

آسمان را پنبه در گوش است از افغان من

تا مرا باشد حیات و محتشم را زندگی