تا مرا باشد حیات و محتشم را زندگی

مردم چشم مرا خون ریخت در دامان من

ناله ات کرد آن چنان زارم که امشب از نجوم

آسمان را پنبه در گوش است از افغان من

ریخت ای گل زان او بادا و دردت زان من