زبانم کوته از نامش نمی گردد چه نام است این

دلم آزاد از دامش نمی گردد چه دامست این

گر آید روز روشن ور رود دور از رخ و زلفش

نه من یابم که صبح است آن نه دل داند که شامست این

به کامم روز و شب در عاشقی اما به کام که