به کامم روز و شب در عاشقی اما به کام که

زبانم کوته از نامش نمی گردد چه نام است این

گر آید روز روشن ور رود دور از رخ و زلفش

نه من یابم که صبح است آن نه دل داند که شامست این

به کام آن که جان می یابد از مرگم چه کام است این

تو گرم عیش با غیر و مرا هر لحظه در خاطر

که می سوزد دلت بر من چه سوداهای خام است این