کاش بردی همره خویشم که گردانیدمی

تا ابد کوته بماند دستم از دامان او

روشن از سوز وداعم شد که می ماند به دل

تا قیامت آرزوی قامت فتان او

در بلاهای سفر خود را بلاگردان او

جان بزور صبر می برد از فراقش محتشم

یاد خلق و خوی آن مه شد بلای جان او