در بلاهای سفر خود را بلاگردان او

روشن از سوز وداعم شد که می ماند به دل

تا قیامت آرزوی قامت فتان او

کاش بردی همره خویشم که گردانیدمی

جان بزور صبر می برد از فراقش محتشم

یاد خلق و خوی آن مه شد بلای جان او