که بیزار است از آزادی خود مبتلای او

به کارم هر گره کاندازد آن پیمان گسل گردد

مرا دل بستگی افزون به زلف دلگشای او

دل آزارست اما آنقدر دانسته دلداری

جفاکار است لیکن می دهد زهر جفاکاری

چنان شیرین که از دل می برد ذوق وفای او

بلای جان ناساز است و جانبازان شیدا را