من کرده در زیر زبان جان را فدای جان تو

چون جلوه گر گردد بلا از قامت فتان تو

صد ره کنم در زیر لب خود را بلاگردان تو

در جلوه تو نازک میان کوشیده بهر من به جان

در رقص هرگه بسته ای زه بر کمان دلبری

من تیر نازت خورده و گردیده ام قربان تو

چون رفته ای دامن کشان من از تخیل سوده ام