که نگهدارد از آن چشم فسون ساز مرا

کرده ام خوی به هجران چه کنم ناز اگر

عشق طغیان کند و دارد از آن باز مرا

باطل سحر مگر ورد زبانم گردد

چشم از آن غمزه اگر دوش نمی بستم زود

کار می ساخت به یک عشوه ممتاز مرا

چه کمر بسته ای ای گل که مگر باز کنی