چشم از آن غمزه اگر دوش نمی بستم زود

عشق طغیان کند و دارد از آن باز مرا

باطل سحر مگر ورد زبانم گردد

که نگهدارد از آن چشم فسون ساز مرا

کار می ساخت به یک عشوه ممتاز مرا

چه کمر بسته ای ای گل که مگر باز کنی

جیب جان پاره به آن غمزه غماز مرا