چه کمر بسته ای ای گل که مگر باز کنی

که نگهدارد از آن چشم فسون ساز مرا

چشم از آن غمزه اگر دوش نمی بستم زود

کار می ساخت به یک عشوه ممتاز مرا

جیب جان پاره به آن غمزه غماز مرا

چون محالست که ناید ز تو جز بدمهری

مبر از راه به لطف غلط انداز مرا