جیب جان پاره به آن غمزه غماز مرا

چشم از آن غمزه اگر دوش نمی بستم زود

کار می ساخت به یک عشوه ممتاز مرا

چه کمر بسته ای ای گل که مگر باز کنی

چون محالست که ناید ز تو جز بدمهری

مبر از راه به لطف غلط انداز مرا

وصل من با تو همین بس که در آن کو شب تار