خدا دوا کند این درد بی دوا ما را

به آن تکلم شیرین گهی که جان بخشی

به دم زدن نگذارد کسی مسیحا را

به جز وفای تو درد مرا دوائی نیست

ز غمزه دان گنه چشم بی گنه کش خویش

که تیغ می دهد این ترک بی محابا را

بهر زه لب مگشا پیش کس که نگشائی