که تیغ می دهد این ترک بی محابا را

به جز وفای تو درد مرا دوائی نیست

خدا دوا کند این درد بی دوا ما را

ز غمزه دان گنه چشم بی گنه کش خویش

بهر زه لب مگشا پیش کس که نگشائی

زبان محتشم هرزه گوی رسوا را