در گرم و سرد ملک نکوئی فغان که نیست

داند که چیست واسطه اضطراب را

دیدیم چشم جادوی آن مه شبی به خواب

اما دگر به چشم ندیدیم خواب را

قدری دل پرآتش و چشم پر آب را

او می شود سوار و دل محتشم طپان

کو پردلی که آید و گیرد رکاب را