دجله چشم من اگر آب دهد سحاب را

سحر رود به گرد اگر بند کند فسون گری

در قفس دو چشم من مرغ غریب خواب را

غیر گیاه حسرت از خاک عجب که سرزند

ناز نگر که پای او تا به رکاب می رسد

دست ز کار می رود حلقه کش رکاب را

ناصح ما نمی کند منع خود زا رخش بلی