سوخته فراق را وعده خام تر مده

در ظلمات گم مکن چشمه آفتاب را

گر به حیا مقیدی برقعی از حجاب کن

پرده رخ که پیش او باد برد نقاب را

رسم کجاست دم به دم آب زدن کباب را

بی تو به حال مر گم و جان به عذاب می کنم

بر سرم آی و از سرم باز کن این عذاب را