که اثر نیست درین داغ کهن مرهم را

گر بهم می زدم امشب مژه پر نم را

آب می برد به یک چشم زدن عالم را

سوز دیرینه ام از وصل نشد کم چه کنم

آن پری چهره مگر دست بدارد از جور

ورنه بر باد دهد خاک بنی آدم را

ای تو را شیردلی در خم هر موی به بند