می رسی مظطرب از گر دره ای یوسف حسن

شعله ای آتشی افروخته آه که تو را

در پیت رخش که گرمست که غرق عرقی

عصمت افکنده در آتش به گناه که تو را

دهشت آورده دوان از لب چاه که تو را

می نماید که به قلبی زده ای یک تنه وای

در میان داشته آشوب سپاه که تو را