گر نه در محتشم آتش زده بی راهی تو

کرده آئینه خود رنگ سیاه که تو را

کز پناهت نشدی پاس خدا ای غافل

کوشش هرزه کشیدی به پناه که تو را

شده آه که بلند و زده راه که تو را