کز پناهت نشدی پاس خدا ای غافل

در میان داشته آشوب سپاه که تو را

تیره رنگست رخت یارب از الایش طبع

کرده آئینه خود رنگ سیاه که تو را

کوشش هرزه کشیدی به پناه که تو را

گر نه در محتشم آتش زده بی راهی تو

شده آه که بلند و زده راه که تو را