هنوزت بوی شیر از غنچه سیراب می آید

کنون ماه تمامی ناتمامی آن چنان یارت

به آب دیده پروردم نهالت را چه دانستم

که بر هربی بصر بارد ثرم نخل ثمر بارت

که بود از شیره جانم غذای چشم خون خوارت

هنوزت دایه میزد شانه بر سنبل که من خود را

نمی دیدم به حال خویش و می دیدم گرفتارت