نمی دیدم به حال خویش و می دیدم گرفتارت

هنوزت بوی شیر از غنچه سیراب می آید

که بود از شیره جانم غذای چشم خون خوارت

هنوزت دایه میزد شانه بر سنبل که من خود را

هنوزت نامرتب بود بر تن جامه خوبی

که جیبم پاره بود از دست خوی مردم آزارت

هنوزت طره در مرد افکنی چابک نبود ای بت