مرا به وسعت مشرب چنین به تنگ میار

ز رهگذار تو بر دل غبار بسیار است

تو از صفا گل بی خاری ای نگار ولی

چه سود از این که بگرد تو خار بسیار است

که ملک حسن وسیع است و یار بسیار است

ستم مکن که به نخجیر گاه حسن ز تو

شکار پیشه تر اندر شکار بسیار است