شعله شمع جمالت شده برهم زده آه

که حیا این همه آتش به گلت در زده است

زده جام غضب آن غمزه مگر غمزده ای

طاق ابروی تو را گفته و ساغر زده است

مرغ روح که به پیرامن آن پرزده است

خونت از غیرت اشک که به جوش است که باز

گل تبخاله ز شیرین رطبت سرزده است