گل تبخاله ز شیرین رطبت سرزده است

شعله شمع جمالت شده برهم زده آه

مرغ روح که به پیرامن آن پرزده است

خونت از غیرت اشک که به جوش است که باز

می گذشتی وز میغ مژه خون می بارید

که به حیران شده ای چشم تو خنجر زده است

جیب جانش ز من اندر خطر است آن که چنین