خونت از غیرت اشک که به جوش است که باز

طاق ابروی تو را گفته و ساغر زده است

شعله شمع جمالت شده برهم زده آه

مرغ روح که به پیرامن آن پرزده است

گل تبخاله ز شیرین رطبت سرزده است

می گذشتی وز میغ مژه خون می بارید

که به حیران شده ای چشم تو خنجر زده است