از شکایتهای او دایم من دیوانه ام

زان که جسم خاکیم پرورده آن خاک کوست

شوخ چشم من که دارد روی خوب و خوی بد

گر ز غیرت با نظر بازان به دست آن هم نکوست

با دل خود در سخن اما سخن را رو در اوست

گر ز دست توبه ام پیمانه عشرت شکست

توبه گویان دست عهدم باز در دست سبوست