من خود از عشق تو مجنون کهن سلسله ام

هجر بال و پرما بسته که پروانه توست

من گل افشان کاشانه خویشم بسرشک

که بخار مژه جاروب کش خانه توست

که ز نو شهر بهم برزده دیوانه توست

دل ویران من ای گنج طرب رفته به باد

دل آباد که ویران شده ویرانه توست