من ز بزمت شده از بادیه پیمایانم

که ز نو شهر بهم برزده دیوانه توست

دل ویران من ای گنج طرب رفته به باد

دل آباد که ویران شده ویرانه توست

باده پیما که در آن بزم به پیمانه توست

مکن ز افسانه غم رفته به خواب اجلم

تا ز سر خواب که بیرون کن افسانه توست