سهو کردم جان من این مردمی در حور نیست

با تو نزدیکان نمی گویند درد دوریم

آری آری تندرستان را غم رنجور نیست

حور می گفتم تو را خواندی سگ کوی خودم

این که می سازیم بر خوان غمت با تلخ و شور

جز گناه طالع ناساز و بخت شور نیست

موکبت را دل چو با خود می برد ای افتاب