کرد ساقی قدحی پر که کسش گرد نگشت

که مذن سحر از ناله من گوش گرفت

عرش آن بار گران را سبک از دوش انداخت

خاک بی باک دلیر آمد و بر دوش گرفت

آخر آن رطل گران رند قدح نوش گرفت

آتشی کز همه ظاهر نظران پنهان بود

دیگ سودای من از شعله آن جوش گرفت