آخر آن رطل گران رند قدح نوش گرفت

عرش آن بار گران را سبک از دوش انداخت

خاک بی باک دلیر آمد و بر دوش گرفت

کرد ساقی قدحی پر که کسش گرد نگشت

آتشی کز همه ظاهر نظران پنهان بود

دیگ سودای من از شعله آن جوش گرفت

باده عشق از آن پیش که ریزند به جام