سر نا گفتنی عشق فضولی می گفت

دیگ سودای من از شعله آن جوش گرفت

باده عشق از آن پیش که ریزند به جام

آتش نشه آن در من مدهوش گرفت

عقل صدباره به دندان لب خاموش گرفت

هرکس آورد به کف دامن سروی ز هوس

محتشم دامن آن سرو قباپوش گرفت