جان را دگر به راه عدم ده نشان که دل

عمرم ز دیر آمدنت رفته رفته رفت

رفتی به مصر حسن و نرفتی ازین غرور

آن جا که بوی پیرهنت رفته رفته رفت

در فکر نقطه دهنت رفته رفته رفت

ای محتشم فغان که نیامد به گوش یار

آوازه ای که از سخنت رفته رفته رفت