در فکر نقطه دهنت رفته رفته رفت

رفتی به مصر حسن و نرفتی ازین غرور

آن جا که بوی پیرهنت رفته رفته رفت

جان را دگر به راه عدم ده نشان که دل

ای محتشم فغان که نیامد به گوش یار

آوازه ای که از سخنت رفته رفته رفت