دردمندان فراموش کرده را میدار یاد

روزگاری رفت و از ما نامدت یک بار یاد

بی تکلف خوش طبیب مشفقی کز درد تو

مردم و هرگز نکردی از من بیمار یاد

گردد از قحط طراوت چون گلت بی آب و رنگ