مردم و هرگز نکردی از من بیمار یاد

روزگاری رفت و از ما نامدت یک بار یاد

دردمندان فراموش کرده را میدار یاد

بی تکلف خوش طبیب مشفقی کز درد تو

گردد از قحط طراوت چون گلت بی آب و رنگ

خواهی آوردن بسی زین دیده خونبار یاد

من که دایم سر گران بودن ز لطف اندکت