گردد از قحط طراوت چون گلت بی آب و رنگ

دردمندان فراموش کرده را میدار یاد

بی تکلف خوش طبیب مشفقی کز درد تو

مردم و هرگز نکردی از من بیمار یاد

خواهی آوردن بسی زین دیده خونبار یاد

من که دایم سر گران بودن ز لطف اندکت

این زمان زان لطف اندک می کنم بسیار یاد