چه ز مزرع امیدم دمد از جفای ترکی

دلم از غمش چه گویم که ره نفس ندارد

غم او نمی گذارد که نفس نگه ندارد

که ز ابر التفاتش همه تیغ و تیر بارد

تن خویش تا سپردم به سگش ز غیرت آن

که خدنگ نیمه کش را نفسی نگاه دارد